8 yazı
Bişkek’te toplanan Şanghay İşbirliği Teşkilatı, askeri bir ittifaktan çok Avrasya’nın ticaret, finans, enerji ve bağlantı mimarisini şekillendiren bir pazarlık alanına dönüşüyor. Türkiye için fırsat üyelikten çok, bu yeni dengede vazgeçilmez bir köprü olabilmek.
Türkiye dünyanın en büyük çelik üreticileri arasında, fakat sattığından daha fazla çelik ithal ediyor. Bu çelişkinin arkasında üretim yetersizliğinden çok daha derin bir sistem var.
Ankara'daki 36. NATO Zirvesi'nin asıl sınavı, bildiri metninde değil; ittifakın Rusya'yı ve Çin'i gerçekten caydırıp caydıramadığında. Uluslararası stratejist çevrelerin okuması, Trump'ın sertliğinden çok daha derin bir soruna işaret ediyor: ABD önceliklerini değiştirirken Avrupa, boşluğu doldurabilecek mi, yoksa NATO giderek daha çok deklarasyon, daha az kabiliyet üreten bir törene mi dönüşüyor?
Yapay zekânın şirketlere ve sanayiye nasıl entegre olduğunu, nerede gerçek değer ürettiğini ve KOBİ’lerin nasıl yatırım bütçesi hazırlaması gerektiğini inceliyor.
Türkiye’de “derin devlet” ve “dış güçler” anlatılarının neden bu kadar kolay karşılık bulduğunu; gerçek örtülü yapılarla kanıtsız büyük komplolar arasındaki sınır üzerinden inceliyor.
CBAM ile karbon meselesi sanayici için çevre başlığından çıkıp ihracat, fiyatlama, müşteri güveni ve veri disiplini meselesine dönüşüyor.
Dünyanın devasa bir çöplüğe dönüşmesini engellemeye çalışan geri dönüşüm sektörü, artık sadece bir çevre politikası değil; kıyasıya bir ekonomik rekabetin ve kaynak savaşının merkez üssü.
Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması ve ESG standartları, Türk sanayicisi için bir tercih değil, küresel tedarik zincirinde kalabilme şartına dönüşüyor.