Türk Futbolunda Para Makası, Dört Büyükler 2026/27’ye Nasıl Giriyor?

Dört Büyükler 2026/27’ye Nasıl Giriyor?

Bir futbol kulübünün gerçek gücü bazen santrforunun bitiriciliğinde değil, mayıs ayında ödenecek maaşı kaç taksitte çevirdiğinde saklıdır. Tribün bunu doğrudan görmez. Taraftarın gözü skor tabelasındadır; kulübün gözü ise banka taksitinde, döviz kontratında, UEFA gelirinde, transfer taksidinde ve menajer komisyonundadır.

Türk futbolunun dört büyük kulübü 2026/27 sezonuna yalnızca sportif rekabetle değil, birbirinden çok farklı ekonomik gerçekliklerle giriyor. Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş ve Trabzonspor aynı ligde oynuyor gibi görünüyor; fakat mali tablolar başka bir lig haritası çiziyor. Bir kulüp Şampiyonlar Ligi gelirini planlarken, diğeri kadro maliyetini gelirinin çok üstünde taşıyor. Birinin bilançosunda özkaynak toparlanması görülürken, diğerinin faaliyet zararı kulübün sportif kararlarını boğazından yakalıyor.

Futbolda makas dediğimiz şey artık yalnızca “zengin kulüp-fakir kulüp” meselesi değil. Makas; gelir kalitesi, Avrupa erişimi, döviz bazlı maaş yükü, harcama limiti, oyuncu satış kabiliyeti ve finansman giderlerinin aynı anda kulübün üzerine yürümesidir. Yani basit bir borç tablosu değil; hareket kabiliyeti tablosu.

Aynı lig, farklı oksijen seviyesi

KAP’ta yer alan son özet finansal veriler, dört kulübün birbirinden ciddi şekilde ayrıştığını gösteriyor. Galatasaray’ın ilgili dönemde hasılatı yaklaşık 15 milyar TL seviyesine çıkarken, Fenerbahçe yaklaşık 9,7 milyar TL, Beşiktaş yaklaşık 5,1 milyar TL, Trabzonspor ise yaklaşık 2,7 milyar TL hasılat açıklıyor. Buradaki ilk gerçek şu: Gelir tarafında Galatasaray ile Trabzonspor arasında yaklaşık 5,5 kata ulaşan bir fark var. Beşiktaş ile Galatasaray arasındaki gelir farkı da neredeyse 3 kata yaklaşıyor. [K1]

Ama tabloyu yalnız hasılat üzerinden okumak, futbol ekonomisinin en eski tuzağıdır. Çünkü kulüplerin asıl sorusu şudur: “Bu gelir, kadronun ve borcun hızına yetişiyor mu?”

KAP özetlerine göre toplam yükümlülükler Galatasaray’da yaklaşık 25,7 milyar TL, Fenerbahçe’de 23,9 milyar TL, Beşiktaş’ta 22 milyar TL, Trabzonspor’da ise 10,1 milyar TL civarında. Yükümlülüğü hasılata böldüğümüzde daha çıplak bir resim çıkıyor: Galatasaray’ın yükümlülükleri hasılatının yaklaşık 1,7 katı; Fenerbahçe’de bu oran 2,45 kata, Beşiktaş’ta 4,3 kata, Trabzonspor’da 3,7 kata yaklaşıyor. [K1]

Bu, sahadaki puan tablosundan daha acımasız bir tablo. Çünkü borç/gelir oranı yükseldikçe kulübün hata yapma lüksü azalır. Yanlış transfer yalnızca sportif başarısızlık değildir; sonraki iki sezonun maaş bütçesine ipotek koyan bir finansal karardır.

Satışların maliyeti tarafında da benzer bir gerilim var. Galatasaray’ın satış maliyeti hasılatının yaklaşık yüzde 90’ı düzeyinde. Fenerbahçe’de maliyet hasılatın üzerinde. Beşiktaş ve Trabzonspor’da ise satışların maliyeti hasılatın çok daha üstüne taşmış durumda. Bu da şu anlama geliyor: Bazı kulüpler topu çevirmiyor, borcu çeviriyor.

Galatasaray: Gelir liderliği, ama pahalı bir hız

Galatasaray 2026/27’ye ekonomik olarak en güçlü hikâyeyle giriyor. 2025/26 sezonunu şampiyon tamamlaması ve 2026/27 Şampiyonlar Ligi lig aşamasına doğrudan katılacak olması, kulübe diğerlerinden farklı bir gelir zemini sağlıyor. Avrupa bileti burada yalnızca prestij değil; nakit akışı, sponsorluk pazarlığı, oyuncu ikna gücü ve marka fiyatlamasıdır. [K5]

Fakat Galatasaray’ın gücü aynı zamanda riskidir. Çünkü gelir arttıkça kulübün iştahı da artıyor. Victor Osimhen transferi Türk futbol tarihinin en yüksek bonservisli hamlelerinden biri olarak kayda geçti; Reuters’a göre transfer bedeli 75 milyon avro, oyuncunun garanti maaşı ve imaj hakkı ödemeleri de oldukça yüksek bir seviyede açıklandı. [K6]

Bu tip transferler iki koşulda rasyonel hale gelir: Avrupa gelirleri sürekli hale gelirse ve oyuncu sportif/ekonomik değer üretirse. Aksi halde yüksek maaşlı yıldız transferi, tribünde coşku üretirken bilançoda sert bir ağırlığa dönüşür. Futbolda yıldız transferi bazen uçak pistine benzer; kalkış muhteşemdir, ama iniş için hâlâ yakıt gerekir.

Galatasaray’ın 2026/27’deki ana avantajı Şampiyonlar Ligi geliri. Ana riski ise UEFA’nın 2025/26’dan itibaren kalıcı hale getirdiği yüzde 70 kadro maliyeti sınırı. UEFA, oyuncu ve teknik kadro maaşları, transfer amortismanları ve menajer ücretlerini kulüp gelirinin yüzde 70’iyle sınırlıyor. Bu kural Avrupa kupalarına düzenli giden kulüpler için artık teorik bir düzenleme değil; doğrudan bütçe disiplini demek. [K3]

Galatasaray için soru şudur: Gelir büyümesi kadro maliyetini taşıyacak mı, yoksa başarı beklentisi kulübü daha pahalı bir kadroya mahkûm mu edecek?

Fenerbahçe: Büyük gelir, daha büyük baskı

Fenerbahçe’nin ekonomik fotoğrafı ilk bakışta güçlü görünür: Hasılatta ikinci sırada, marka gücü yüksek, taraftar tabanı geniş, ticari potansiyeli canlı. Fakat KAP özetlerine göre ilgili dönemde esas faaliyet zararı yaklaşık 4,2 milyar TL seviyesinde. Bu, Fenerbahçe’nin sorununun yalnızca gelir yaratmak olmadığını; gelirle gider arasındaki ritmin bozulduğunu gösteriyor. [K1]

Fenerbahçe için 2026/27’nin ana kırılma noktası Şampiyonlar Ligi ön elemesi olacak. Lig ikinciliği kulübe kapıyı aralıyor ama içeri almayı garanti etmiyor. Bu fark hayati. Şampiyonlar Ligi lig aşamasına kalmak ile elemelerde kalmak arasında yalnız sportif değil, finansal bir uçurum var. [K5]

Fenerbahçe’nin yıllardır taşıdığı en büyük ekonomik gerilim, şampiyonluk baskısının transfer davranışını rasyonellikten uzaklaştırabilmesi. Kulüp gelir yaratabiliyor; fakat gelir yaratmak başka, sürdürülebilir sportif mimari kurmak başka. Her teknik direktör değişimi, her “bu kez kesin” transfer yazı, kulübün maliyet tablosuna yeni bir satır ekliyor.

2026/27’de Fenerbahçe’nin gerçek sınavı pahalı kadroyu daha pahalı hale getirmeden Avrupa gelirine ulaşmak olacak. Şampiyonlar Ligi’ne kalırsa nefes alır. Kalamazsa, harcama iştahı ile UEFA/TFF disiplini arasında sıkışır.

Bu sıkışmanın adı sportif değil; bilanço psikolojisidir.

Beşiktaş: Gelir-maliyet makasının en sert yüzü

Beşiktaş’ın tablosu dört büyükler içinde en dikkatli okunması gereken tablo. KAP özetlerine göre hasılat yaklaşık 5,1 milyar TL iken satışların maliyeti yaklaşık 9,2 milyar TL düzeyinde. Esas faaliyet zararı ise yaklaşık 5,36 milyar TL. Bu, operasyonel tarafta ciddi bir dengesizliğe işaret ediyor. [K1]

Beşiktaş için sorun yalnızca “borç var” cümlesiyle açıklanamaz. Daha derindeki sorun, kulübün gelir tabanının kadro maliyeti ve sportif beklentiyi aynı anda taşıyamaması. İstanbul’un üç büyük markasından biri olmak, artık kendi başına ekonomik güvence değil. Marka büyük olabilir; ama gelir kalitesi zayıfsa, marka duygusal sermaye olarak kalır.

TFF’nin 2025/26 ara transfer dönemi öncesi açıkladığı harcama limitlerinde Galatasaray yaklaşık 12,87 milyar TL ile zirvedeyken, Beşiktaş’ın limiti yaklaşık 5,83 milyar TL seviyesinde kaldı. Bu da Galatasaray ile Beşiktaş arasında harcama kapasitesi bakımından 2,2 kata yakın bir fark anlamına geliyor. [K2]

Beşiktaş için 2026/27 reçetesi romantik değil: Kadro sadeleşmesi, maaş yükünün azaltılması, bonservis değeri üretme kabiliyeti, genç oyuncu ticareti ve Avrupa’da gruplara/lig aşamasına kalma zorunluluğu. Tribün yıldız ister; bilanço ise bazen sol bek rotasyonunu bile tartışır. Acı ama gerçek.

Beşiktaş’ın önündeki risk, sportif olarak “hemen toparlanma” baskısıyla ekonomik olarak “yeniden yapılanma” ihtiyacının çatışmasıdır. Bu ikisi aynı anda yapılabilir; ama yalnızca güçlü futbol aklıyla. Pahalı panik transferiyle değil.

Trabzonspor: Görece daha sakin bilanço, sınırlı gelir tabanı

Trabzonspor’un KAP özetlerinde toplam yükümlülükleri diğer üç İstanbul kulübüne göre daha düşük görünse de gelir tabanı da oldukça sınırlı. Hasılat yaklaşık 2,7 milyar TL düzeyinde. Buna karşılık satışların maliyeti 4,6 milyar TL’nin üzerinde. Esas faaliyet zararı da yaklaşık 2,9 milyar TL seviyesinde. [K1]

Bu tablo Trabzonspor’un derdini net gösteriyor: Kulüp, İstanbul devleri kadar büyük bir ticari gelir havuzuna sahip değil; ama rekabet ettiği lig, onu aynı maaş ve transfer piyasasına çekiyor. Anadolu kulübü refleksiyle İstanbul kulübü maaş piyasasında yaşamak, uzun vadede yorucu bir iktisadi çelişkidir.

Trabzonspor’un avantajı, doğru yönetildiğinde oyuncu geliştirme ve değer yaratma kültürüne daha yakın durabilmesi. Büyük yıldız ithalatı yerine oyuncu değerleme, doğru satış zamanı, bölgesel aidiyet ve Avrupa gelirini disiplinli kullanma modeli kulübün daha gerçekçi yolu.

2026/27’de Trabzonspor’un Avrupa Ligi play-off rotası ekonomik açıdan önemli. Lig aşamasına kalmak, kulüp için yalnız kasaya para girmesi anlamına gelmez; sponsorluk, oyuncu vitrini ve gelecek sezon bütçe planlaması anlamına da gelir. [K5]

Trabzonspor’un tehlikesi ise şu: Gelir tabanı sınırlıyken şampiyonluk hafızasının yarattığı beklentiyi pahalı transferle beslemeye çalışmak. Hafıza güzeldir; ama bütçe excelinde “2022 şampiyonluğu” diye bir gelir kalemi yoktur.

2026/27 sezonunun yeni zemini: UEFA sıkıyor, FIFA oyunun hukukunu değiştiriyor

Burada önemli bir ayrım yapmak gerekiyor. Türk futbolunda sıkça her düzenleme “FIFA kararı” diye konuşulur. Oysa kulüplerin günlük mali disiplinini en sert etkileyen çerçeve çoğu zaman UEFA ve TFF tarafındadır. UEFA’nın yüzde 70 kadro maliyeti sınırı, Avrupa’ya giden Türk kulüplerinin transfer iştahını doğrudan sınırlıyor. TFF harcama limitleri ise yerel ligde kulübün lisans ve transfer hareket alanını belirliyor.

FIFA tarafında ise 2026/27 sezonunu etkileyecek iki ana başlık var.

Birincisi, 2026 Dünya Kupası’nın kulüp ekonomisine ve takvimine etkisi. FIFA, 2026 Dünya Kupası için Kulüp Faydaları Programı kapsamında toplam 355 milyon dolar dağıtılacağını; bunun 100 milyon dolarının Dünya Kupası elemelerinde oyuncu bırakan kulüpler için, 250 milyon dolarının ise final turnuvasına oyuncu gönderen kulüpler için ayrıldığını açıkladı. Bu Türk kulüpleri için doğrudan devrimsel bir gelir olmayabilir; ama çok sayıda milli oyuncusu olan kulüpler için küçük ama gerçek bir nakit katkısıdır.

Asıl etki para değil, takvimdir. 2026 Dünya Kupası 11 Haziran-19 Temmuz arasında oynanıyor. Bu, Avrupa kupası ön elemeleri, yaz transfer dönemi, oyuncu dinlenmesi ve sezon başı hazırlığını sıkıştıracak. Milli oyuncusu fazla olan kulüp, kağıt üzerinde değerli kadroya sahiptir; ama temmuz ayında yorgun kadroya da sahiptir. Büyük kulüpler için yeni dönem “oyuncu satın alma” kadar “oyuncu dinlendirme mühendisliği” dönemi olacak.

İkincisi, FIFA’nın 1 Ocak 2027’de yürürlüğe girecek yeni transfer sistemi reformu. FIFA Konsey Bürosu, oyuncu temsilcileri, kulüpler ve liglerle yapılan görüşmeler sonrası FIFA Oyuncuların Statüsü ve Transferleri Talimatı’nın yeni çerçevesini onayladı. Bu çerçeve, Diarra kararının yarattığı hukuk zeminini dikkate alıyor ve transfer sisteminde oyuncu hakları, kulüp hakları ve sözleşme istikrarı arasında daha dengeli bir yapı hedefliyor.

FIFPRO’nun açıklamasına göre reform; düşük ücretli oyuncuların transfer bedelinden pay alması, kulüplerin yükümlülüklerini ihlal etmesi halinde oyuncuların daha güçlü korunması, gecikmiş ödemelere yaptırım ve faiz uygulanması, izolasyon/psikolojik baskı gibi uygulamaların açıkça yasaklanması gibi başlıklar içeriyor.

Bu Türkiye için çok önemli. Çünkü Türk kulüplerinin en zayıf kası çoğu zaman transfer pazarlığı değil, sözleşme disiplinidir. Maaş gecikmesi, yapılandırılmış ödeme, fesih tehdidi, menajer baskısı, geçici çözüm gibi alışkanlıklar yeni dönemde daha maliyetli hale gelebilir.

2026/27 sezonu bu yüzden yalnız futbol sezonu değil; hukuk, finans ve kadro mühendisliği sezonu olacak.

Daha pahalı başarı, daha kırılgan rekabet

Para makası büyüdüğünde ligde iki şey olur. İlki görünürdür: Zengin kulüp daha iyi oyuncuya gider. İkincisi daha tehlikelidir: Geride kalan kulüp zengini yakalamak için kendi gelirine uygun olmayan harcama davranışına sürüklenir.

Türk futbolunda esas risk budur. Galatasaray Şampiyonlar Ligi geliriyle çıtayı yükselttiğinde Fenerbahçe sportif baskıyla karşılık vermek ister. Fenerbahçe harcarsa Beşiktaş tribün baskısıyla “ben de varım” demek zorunda hisseder. Trabzonspor ise tarihsel iddiasını korumak için bazen kendi gelir gerçekliğinden daha büyük cümleler kurar.

Bu zincirin sonunda lig kalitesi otomatik artmaz. Bazen yalnızca maliyet artar.

Kalite, para harcamakla değil, parayı yanlış harcamamayı öğrenmekle gelir. Türk futbolunun yıllardır kaçırdığı yer burası. Kulüpler çoğu zaman oyuncuya yatırım yapmıyor; beklenti satın alıyor. Beklenti pahalıdır, ikinci elde satılmaz.

2026/27 sezonunda dört büyükler için başarı tanımı değişmek zorunda. Şampiyonluk hâlâ önemlidir; ama tek başına yeterli değildir. Avrupa gelirine ulaşmak, UEFA sınırlarını aşmamak, maaş/gelir oranını kontrol etmek, oyuncu satışından değer üretmek ve transfer sözleşmelerini yeni FIFA düzenine uygun kurmak artık aynı oyunun parçalarıdır.

Futbol sahada 11 kişiyle oynanır. Ama 2026/27’de maçı biraz da CFO, hukukçu, sportif direktör ve veri analisti oynayacak.

Belki de Türk futbolunun en büyük devrimi, bir gün transfer uçağından önce bilanço notunun okunmasıyla başlayacak.