Türkiye’de Sessiz Çoğunluğun Yeni Hafızası

Bir toplum bazen sandıktan önce sokakta, slogandan önce bakışta, liderden önce ortak bir iç sıkışmasında buluşur. Kimse tam olarak düğmeye basmaz. Bir merkezden emir gelmez. Bir afiş bütün ülkeyi aynı anda ikna etmez. Ama insanlar birbirlerinin yüzüne baktığında aynı şeyi sezer: Burada artık yalnızca bir parti, bir makam, bir dava ya da bir güncel tartışma yoktur. Burada ortak hayatın terazisi oynamıştır.

Türkiye’de son dönemde daha görünür hale gelen lidersiz dayanışma duygusu tam da bu zeminden besleniyor. Sağdan, soldan, muhafazakâr çevrelerden, milliyetçi damardan, seküler mahalleden, gençlerden, emeklilerden, esnaftan, öğrencilerden gelen itirazların aynı cümlede buluşması tesadüf değil. Bu, klasik siyasi kamplaşmanın ötesinde, daha temel bir psikolojik refleksin işaretidir: İnsan, kendisine ait olmayan bir haksızlığın yarın kendisine de dönebileceğini hissettiğinde tarafsız kalma lüksünü kaybetmeye başlar.

Bu duygu bağırarak gelmez. Önce küçük bir huzursuzluk olarak gelir. Sonra bir komşunun cümlesinde duyulur. Sonra bir otobüs durağında, bir berber koltuğunda, bir aile sofrasında, bir telefon ekranının sessiz kaydırmasında kendine yer açar.

Toplum dediğimiz şey bazen tam olarak budur: Aynı anda aynı şeyi düşünmeyen insanların, aynı anda aynı şeyden rahatsız olmaya başlaması.

Siyasi kimlikten önce gelen adalet refleksi

Türkiye’nin siyasal hayatı uzun süredir kimlikler üzerinden okunuyor. Sağ-sol, laik-muhafazakâr, merkez-çevre, yerli-yabancı, elit-halk gibi ayrımlar neredeyse otomatik açıklama anahtarına dönüştü. Bu anahtar bazen işe yarar. Ama her kapıyı açmaz.

Çünkü hukuk duygusu, ideolojik aidiyetten daha eski bir yerdedir.

Bir insan kendi görüşünden olmayan birinin haksızlığa uğradığını gördüğünde iki seçenekle karşılaşır. Ya “benden değil” diyerek rahatlar, ya da “bugün ona yapılan yarın bana da yapılabilir” diyerek irkilir. İlk tepki kamplaşmayı büyütür. İkincisi yurttaşlık bilincini.

Türkiye’de bugün dikkat çekici olan şey, bu ikinci duygunun yayılma ihtimalidir. Herkes aynı politik sonucu istemiyor olabilir. Herkes aynı partiye, aynı lidere, aynı programa yakın olmayabilir. Fakat masa başında yapılan hamlelerle seçilmiş iradenin, örgütlü siyasi hayatın veya kamusal meşruiyetin zedelenebileceği düşüncesi, farklı kesimlerde aynı soruyu doğuruyor:

“Eğer kural bugün birileri için bükülüyorsa, yarın kim için düz kalacak?”

Bu soru, ideolojik değil varoluşsal bir sorudur. Bir ülkede insanlar hukuku yalnızca rakibine uygulanacak bir sopa gibi görmeye başlarsa, o ülkenin ortak zemini aşınır. Ama hukuk bir gün herkese lazım olacak ortak çatı olarak görülürse, siyaset yeniden insanileşir.

İşte lidersiz dayanışma tam burada başlar. Çünkü liderler çoğu zaman taraftar toplar; adalet duygusu ise yan yana durabilecek yabancılar üretir.

Lidersiz örgütlenmenin psikolojisi

Lidersiz hareketler dışarıdan bakıldığında dağınık görünür. Bir parti teşkilatı kadar düzenli değildir. Bir sendika gibi hiyerarşik işlemez. Bir dernek tüzüğüne sığmaz. Fakat bu dağınıklığın içinde başka türden bir düzen vardır.

Sosyolojide buna gevşek ağ yapısı denebilir. Yani insanlar tek bir merkezden değil, birbirlerinin davranışlarından, duygularından ve işaretlerinden etkilenerek hareket eder. Mahalle grubu, sosyal medya paylaşımı, aile sohbeti, üniversite çevresi, meslek odası, küçük esnaf dayanışması, bağımsız gazeteci, yerel kanaat önderi… Bunların her biri küçük bir düğüm noktasıdır.

Bir toplumun sinir sistemi gibi.

Nöropsikoloji açısından bakıldığında insan beyni yalnızca bilgiyle ikna olmaz. Güven, aidiyet, adalet ve tehdit algısı da karar üretir. Bir kişi, kendisi gibi düşünmeyen insanların da aynı haksızlığa itiraz ettiğini gördüğünde zihninde güçlü bir kırılma olur. “Demek mesele sadece bizim mahalle değil” duygusu doğar. Bu duygu, propaganda cümlelerinden daha derindir.

Buna toplumsal kanıt denir. Basitçe şu: İnsan, yalnız olmadığını gördüğünde daha cesur düşünür.

Fakat burada ince bir çizgi var. Sağlıklı dayanışma, insanları manipüle ederek değil, onlara kendi vicdanlarının sesini duyabilecekleri sakin bir alan açarak büyür. Kitle psikolojisini karanlık tekniklerle yönetmeye çalışmak, itiraz edilen siyasi mühendisliğin başka bir kopyasını üretir. Oysa özgürlük fikri, insanı araç değil özne olarak gördüğünde güç kazanır.

Bu yüzden sahici dayanışmanın dili emir vermez. Suç işlemez. Hedef göstermez. İnsanları kinle değil, ortak onurla çağırır.

Bir meydanda yan yana duran insanların gücü yalnızca kalabalık olmalarından gelmez. O kalabalığın içinde birbirine benzemeyen insanların bulunmasından gelir. Başörtülü bir kadının, emekli bir memurun, genç bir öğrencinin, küçük bir işletme sahibinin, solcu bir akademisyenin, muhafazakâr bir babanın aynı cümleyi farklı kelimelerle kurması tesadüf değildir:

“Bu kadar da olmaz.”

Bazen tarih, en büyük cümlelerini böyle küçük cümlelerle yazar.

Türkiye’nin tarihsel hafızasında ortak itiraz

Türkiye toplumu sanıldığı kadar hafızasız değildir. Bazen susar, bazen unutmuş gibi görünür, bazen yorgunluktan konuşmaz. Ama devlet, hukuk, seçim, adalet, sandık, mahkeme, parti, lider ve sokak arasındaki gerilimi derinden tanır.

Bu topraklarda siyaset yalnızca programların yarıştığı temiz bir laboratuvar olmadı. Darbeler, muhtıralar, kapatma davaları, yasaklar, olağanüstü dönemler, kutuplaştırıcı kampanyalar, medya baskıları, güvenlik diliyle daralan özgürlük alanları, yerel iradeye müdahale tartışmaları… Bunların her biri toplumsal hafızada iz bıraktı.

Farklı kesimler bu izleri farklı yaşadı. Kimi başörtüsü yasağını hatırlar. Kimi 12 Eylül’ü. Kimi faili meçhul yılları. Kimi parti kapatmalarını. Kimi belediyelere müdahaleleri. Kimi üniversite kapılarında bekletilen gençleri. Kimi gazetecilerin, öğrencilerin, siyasetçilerin, sendikacıların yargı süreçlerini.

Bu hafızalar çoğu zaman birbirine rakip anlatılar gibi sunuldu. Oysa hepsinin altında ortak bir korku yatıyor: Gücün hukukla sınırlanmadığı yerde herkes bir gün korunaksız kalabilir.

Bugün farklı mahallelerden yükselen dayanışma arzusunun tarihsel önemi burada. İnsanlar ilk kez aynı hikâyeyi anlatmıyor olabilir. Ama farklı hikâyelerin aynı cümleye çıktığını görmeye başlıyor olabilirler:

“Devlet güçlü olabilir; ama hukuk devletten de güçlü olmalıdır.”

Bu cümle bir slogan değil, birlikte yaşama sigortasıdır.

Siyasi mühendislik denen şey, toplumun doğal iradesini masa başında yeniden tasarlama arzusudur. Bazen hukuki araçlarla yapılır. Bazen medya diliyle. Bazen korku iklimiyle. Bazen de muhalefeti kendi içinde bölerek. Fakat her siyasi mühendislik hamlesinin hesaba katmakta zorlandığı bir unsur vardır: İnsanların haysiyet eşiği.

O eşik geçildiğinde, toplum yalnızca kızmaz. Hatırlar.

Korkunun karşısında sakin cesaret

Korku, yalnızlaştırarak çalışır. İnsana “sen tek başınasın” der. “Konuşursan başına iş gelir” der. “Kimse bir şey yapmaz” der. “Zaten değişmez” der. Korkunun en sevdiği cümle budur: Zaten değişmez.

Sakin cesaret ise bunun tersini yapar. İnsana kahramanlık vaadi sunmaz. Büyük laflar etmez. Sadece şunu gösterir: Başka insanlar da aynı şeyi hissediyor.

Bir toplumun psikolojik eşiği bazen bu kadar basit bir görüntüyle değişir. Bir apartman grubunda yazılan temkinli bir cümle. Bir arkadaşın “ben de rahatsızım” demesi. Bir hukukçunun soğukkanlı açıklaması. Bir sanatçının slogan atmadan insan onurundan söz etmesi. Bir annenin çocuğuna “adalet herkes için lazım” demesi.

Bu küçük temaslar, büyük merkezlerin kontrol edemediği bir anlam ağı kurar.

Burada “lidersizlik” zayıflık değildir. Tam tersine, bazı dönemlerde lidersizlik hareketi daha dayanıklı kılar. Çünkü tek bir kişiye indirgenemeyen itiraz, tek bir hamleyle etkisizleştirilemez. Liderler önemlidir; ama toplumun vicdanı yalnızca liderlerin takvimine bağlı kalırsa eksik kalır.

Elbette bu, kuralsızlık anlamına gelmez. Demokratik dayanışmanın gücü, hukuk içinde kalabilmesinden gelir. Barışçıl ifade, anayasal haklara saygı, kişilere yönelik hakaret ve tehditten uzak durma, provokasyonlara kapılmama, doğrulanmamış bilgiyi yaymama, kamu malına zarar vermeme… Bunlar romantik ayrıntılar değildir. Bunlar dayanışmanın meşruiyet kalkanıdır.

Çünkü hukuk dışına çıkan itiraz, en haklı olduğu anda bile kendi sesini zayıflatır. Hukuk içinde kalan güçlü itiraz ise karşısındakini en rahatsız eden şeydir: Meşru, sakin, kalabalık ve haklı olmak.

Yeni dayanışmanın dili nasıl kurulur?

Türkiye’de yeni bir toplumsal dil kurulacaksa, bu dil eski kamplaşmaların ezberini tekrar edemez. İnsanları utandırarak, aşağılayarak, “siz zaten geç kaldınız” diyerek geniş bir dayanışma kurulamaz. Toplumların dönüşümünde en zor ama en etkili şey, insanlara fikir değiştirme onuru tanımaktır.

Bir muhafazakâr, hukuksuzluğa itiraz ettiğinde ona “nihayet uyandın” denirse kapı kapanır. Bir solcu, geçmişte görmediği bir haksızlığı bugün görüyorsa ona “şimdi mi aklına geldi” denirse ortak zemin daralır. Bir milliyetçi, devlet ile hukuk arasındaki farkı savunuyorsa onu küçümsemek değil, bu farkın kıymetini büyütmek gerekir.

Dayanışma, insanların aynı geçmişe sahip olmasını istemez. Aynı geleceğin yok edilmesine razı olmamalarını ister.

Bu nedenle yeni dilin üç sağlam ayağı olmalı: adalet, haysiyet, ortak gelecek.

Adalet, çünkü mesele yalnızca bugünkü siyasi kavganın sonucu değildir. Haysiyet, çünkü insanlara sadece seçmen, taraftar veya kalabalık muamelesi yapıldığında toplumsal onur zedelenir. Ortak gelecek, çünkü özgürlük yalnızca bir grubun kazancı olarak anlatılırsa diğer gruplar onu tehdit gibi algılar.

En güçlü politik cümle bazen en basit yurttaşlık cümlesidir:

“Bugün sana yapılan haksızlığa susarsam, yarın bana yapılan haksızlığa kimse ses çıkarmaz.”

Bu cümle bağırmaz. Ama derine iner.

Masa başında kurulan planların çözemediği şey

Siyasi mühendislik çoğu zaman toplumu hesaplanabilir sanır. Hangi grubun neye kızacağını, kimin ne zaman susacağını, hangi liderin hangi hamleyle etkisizleşeceğini, hangi tartışmanın hangi gündemi örteceğini hesaplar. Bazen başarılı da olur. Kısa vadede gündem değişir. İnsanlar yorulur. Kimi korkar. Kimi beklemeye geçer.

Ama toplum yalnızca hesap tablosu değildir.

Bir ülkede çok farklı kesimler aynı anda “bu işin rengi değişti” demeye başlamışsa, orada başka bir enerji birikir. Bu enerji her zaman meydanlarda görünmez. Bazen sandıkta görünür. Bazen yerel dayanışmada. Bazen meslek örgütlerinde. Bazen gençlerin dilinde. Bazen aile içinde kuşaklar arası konuşmalarda. Bazen yalnızca şunda görünür: İnsanlar artık eski açıklamalarla ikna olmaz.

Bu, iktidarlar için de muhalefet için de önemli bir derstir. Halkı yalnızca yönetilecek, yönlendirilecek, korkutulacak veya ikna edilecek bir kitle gibi görmek, modern siyasetin en büyük körlüklerinden biridir. İnsanlar bazen çok geç tepki verir. Ama tepki verdiklerinde, bunu yalnızca politik hesapla değil, kişisel onurla yaparlar.

O noktadan sonra mesele bir liderin performansından, bir partinin iç tartışmasından, bir mahkeme kararının teknik metninden daha büyük hale gelir. İnsanlar şunu sormaya başlar:

“Bu ülkede kural dediğimiz şey gerçekten kural mı, yoksa gücün o günkü ihtiyacına göre değişen bir dekor mu?”

Bu soru sorulmaya başlandığında, toplum eski sessizliğine kolay dönmez.

Çünkü özgürlük fikri bazen büyük manifestolarla değil, insanın kendi içinde kurduğu küçük ve inatçı bir cümleyle başlar:

“Ben bunu normal kabul etmiyorum.”