Türk Sanayisinin İki Yüzü: Küresel Entegrasyon ve Konkordato Kıskacı

Anadolu'nun herhangi bir büyük organize sanayi bölgesinde (OSB) kısa bir yürüyüşe çıkıldığında, modern Türkiye ekonomisinin en keskin çelişkilerinden biriyle karşılaşılır. Aynı caddenin sağ tarafında, Avrupa'nın dev otomotiv markalarına mikro-çip entegreli hassas parçalar üreten, ihracat rekorları kıran ve döviz bolluğu içinde yüzen bir tesis durur. Caddenin hemen solunda ise, kapısına kilit vurulmaya hazırlanan, işçilerin maaşlarını aylardır ödeyemeyen ve nihayetinde mahkemeden konkordato talep etmiş yarım asırlık bir başka fabrika vardır. Aynı coğrafya, aynı yasal mevzuat, aynı altyapı. Ancak biri küresel tedarik zincirinin vazgeçilmez bir halkasıyken, diğeri kendi finansal enkazının altında can çekişiyor.

Bu manzara, basit bir tesadüf veya kötü yönetim vakası değildir. Türk sanayicisinin son on yılda geçirdiği yapısal mutasyonun, dışa açılma krizinin ve sermaye birikim modelindeki çöküşün fotoğrafıdır. İş dünyasındaki mutsuzluğun da, azınlıktaki azımsanmayacak mutluluğun da kökleri bu iki farklı üretim felsefesinin çatışmasında yatar.

Konkordato Fırtınası

Son dönemde adliye koridorlarını dolduran konkordato dosyaları, salt bir ekonomik durgunluğun veya talep daralmasının sonucu olarak okunamaz. Bu dalga, uzun yıllardır sürdürülen hatalı bir "büyüme" illüzyonunun iflas belgesidir. Geleneksel sanayici, faaliyet kârından ziyade enflasyonist ortamın yarattığı illüzyonla, gayrimenkul değer artışıyla ve ucuz krediyle ayakta kalmaya alışmıştı.

İşletme sermayesi eksikliğini sürekli olarak banka kredileriyle yamayan, özkaynak karlılığını artırmak yerine sürekli kapasite artırımına giderek hantallaşan yapılar, makroekonomik iklim değiştiğinde tamamen savunmasız kaldı. Paranın maliyetinin arttığı, enflasyon muhasebesinin şirket bilançolarındaki makyajı akıttığı bir dönemde, gerçeğe dönüş kaçınılmazdı. Konkordato, aslında ucuz işgücüne ve değersizleşen yerel para birimine dayalı ihracat modelinin duvara çarpma sesidir. Kâr marjı yüzde üçlerde, beşlerde gezinen bir işletmenin, finansman maliyetlerinin rasyonel seviyelere çıktığı bir iklimde hayatta kalması matematiksel olarak imkansızdır.

Bir düşünce deneyi yapalım: Geleneksel bir iplik üreticisini ele alalım. Yıllarca aynı kalitede, aynı standartta ürünü, sadece fiyat rekabetiyle Avrupa'ya satmaya çalıştı. Rakibi Uzak Doğu olduğunda fiyatı daha da kırdı. Bunun için işçilik maliyetlerini baskıladı, Ar-Ge bütçesini sıfırladı. Ancak küresel lojistik maliyetleri dengelendiğinde ve hedef pazarlardaki alıcılar karbon ayak izi, sürdürülebilirlik belgeleri gibi yeni nesil standartlar talep etmeye başladığında, bu üreticinin elindeki tek silah olan "ucuzluk" işlevsizleşti. Bu senaryo, bugün konkordato sırasına giren yüzlerce şirketin ortak otobiyografisidir.

Küresel Entegrasyonun Görünmez Bariyerleri

Türk sanayicisinin dünyaya açılma sorunu, genellikle bürokratik engeller veya gümrük duvarları üzerinden tartışılır. Oysa asıl sorun, zihinsel ve yapısal ölçektedir. Küresel pazar, sadece malların değil, standartların, entelektüel mülkiyetin ve marka değerinin takas edildiği bir arenadır.

Almanya'nın meşhur "Mittelstand" (KOBİ) modeline bakıldığında, şirketlerin büyüklüğünden ziyade niş pazarlardaki derinliği göze çarpar. Gerekirse sadece tek bir spesifik vida üretirler, ancak o vidayı dünyada onlardan daha iyi, daha dayanıklı ve daha hassas üretebilen yoktur. Türk sanayisinin kronik sorunu ise yatay büyüme fetişizmidir. Bir alanda biraz kâr eden sanayici, o alanda derinleşip teknoloji geliştirmek, global bir patente sahip olmak yerine, kazandığı parayla inşaat sektörüne, turizme veya bambaşka bir sanayi dalına girmeyi tercih eder. Odak dağılır, sermaye parçalanır.

Dünyaya açılmak; bir fuara katılıp stant açmaktan ibaret değildir. Bugün küresel tedarik zincirine entegre olmak; üretim bandındaki veriyi bulut sistemleriyle alıcı firmanın ERP sistemine canlı olarak entegre edebilmeyi, karbon emisyonunu sıfıra yaklaştırmayı, ESG (Çevresel, Sosyal ve Kurumsal Yönetişim) kriterlerine kusursuz uyumu gerektirir. Bu dili konuşamayan, bu dijital ve çevresel standartları sağlayamayan sanayicinin, dünyanın en kaliteli ürününü üretse dahi batılı devlerin kapısından içeri girmesi giderek imkansızlaşmaktadır.

Mutlu ve Mutsuz Sanayicinin Fay Hattı

Bugün sanayi odalarının toplantılarında iki farklı dil konuşuluyor. Bir yanda sipariş iptallerinden, artan asgari ücretten, enerji maliyetlerinden ve döviz kurunun enflasyon karşısında yeterince artmamasından şikayet eden "mutsuz" çoğunluk var. Diğer yanda ise sessizce büyüyen, kapasite raporlarına sığmayan, yurtdışında şirket satın alan "mutlu" bir azınlık.

Mutlu sanayiciyi diğerinden ayıran temel faktör nedir? Yanıt, katma değerin nerede üretildiğini kavramakta gizlidir. Mutsuz sanayici betona, arsaya ve konvansiyonel makine parkuruna yatırım yapar. Rekabet stratejisi, komşusundan daha ucuza satmak üzerine kuruludur. Geleceği, devletin teşviklerine ve kur politikalarına endekslidir.

Mutlu sanayici ise görünmez varlıklara yatırım yapar: Yazılıma, tasarıma, marka konumlandırmasına ve yetenekli beyin gücüne. Ürettiği fiziksel ürünün maliyeti 10 birim ise, içine eklediği mühendislik, yazılım veya tasarım sayesinde onu 100 birime satabilme kudretine sahiptir. Fiyat belirleyici (price maker) konumundadır. Dolayısıyla iç piyasadaki asgari ücret artışları veya enerji maliyetlerindeki dalgalanmalar, onun yüksek kâr marjı içinde tolere edilebilir küçük türbülanslardan ibarettir.

Örneğin, sadece metal döküm yapan bir tesis bugün kâr edemezken; aynı metali döküp, üzerine bir sensör entegre ederek akıllı tarım veya otomotiv sektörü için "veri üreten bir parça" haline getiren tesis, kriz dönemlerinde bile yatırımcı çekmektedir. Mutluluk, kas gücünde değil, aklın üretime entegrasyonundadır.

Orta Teknoloji Tuzağı ve Gelecek Vizyonu

Türkiye, düşük teknolojili üretimden orta teknolojili üretime geçişte tarihsel bir başarı göstermiştir. Ancak şu an "orta teknoloji tuzağı" adı verilen son derece tehlikeli bir platoda patinaj yapmaktadır. Montaja dayalı otomotiv yan sanayisi, fason tekstil, standart beyaz eşya üretimi belli bir doygunluğa ulaşmıştır.

Asıl kırılma, üretim paradigmalarının kökünden değiştiği bu yeni evrede yaşanacaktır. Otonom sistemler ve ileri veri analitiği, ucuz işgücünün lokasyon belirleyici gücünü ortadan kaldırmaktadır. Avrupa'daki bir şirket, tedarik zinciri risklerini minimize etmek için (nearshoring) üretimi kendi coğrafyasına veya Doğu Avrupa'ya çekerken, karanlık fabrikalar sayesinde işçilik maliyetlerini sıfırlamaktadır. Türk sanayicisi eğer sadece "Avrupa'ya yakınlık" argümanına güvenmeye devam ederse, bu lojistik avantajın teknolojik otonomi karşısında hızla eridiğine şahit olacaktır.

Sanayinin kurtuluşu, devletin sübvansiyonlarında veya kurların yapay olarak yükseltilmesinde aranmamalıdır. Bu tür müdahaleler, kangren olmuş bir uzva ağrı kesici vermekten farksızdır. Gerçek çözüm; eğitim sisteminden başlayarak, hukukun üstünlüğüne, patent haklarının korunmasından, risk sermayesi ekosisteminin güçlendirilmesine kadar uzanan kapsamlı bir "akıl devrimindedir."

Aynı organize sanayi bölgesindeki o iki fabrikanın kaderini belirleyen şey şans veya dönemsel krizler değildi. Biri dünyayı okudu ve dönüştü, diğeri eski kurallarla yeni bir oyun oynamaya kalktı. Şimdi tüm ekosistem için sorulması gereken asıl soru şudur: Küresel sermaye ve teknoloji dalgası kıyılarımıza hızla vururken, sanayimiz bu dalganın üzerinde sörf yapmayı mı öğrenecek, yoksa okyanusa inşa ettiği kumdan kalelerin yıkılışını izlemeye devam mı edecek?