Atığın Yeni Jeopolitiği: Küresel Bir Yükten Stratejik Bir Ham Maddeye

Günlük dilde sıkça kullandığımız, eyleme döküldüğünde ise hiç düşünmediğimiz o sihirli kelime: “Çöpe atmak.” Bir eşyayı, bitmiş bir ambalajı veya eskiyen bir elektronik cihazı çöpe attığımızda, onun bir tür boşluğa düştüğünü, hayatımızdan tamamen çıktığını varsayarız. Ancak fizik yasaları ve modern dünyanın giderek daralan sınırları bize çok basit bir gerçeği hatırlatıyor: Uzak diye bir yer yoktur. Attığınız her şey bir yere gider.

Uzun bir süre boyunca bu "yer", genellikle gelişmekte olan ülkelerin devasa çöp sahaları veya okyanusların görünmeyen derinlikleri oldu. Ekonomik büyüme, adeta doğadan ödünç alınan ve bedeli ödenmeyen bir kredi gibi işledi. Tükettik, attık ve unuttuk. Fakat bugün, küresel ekonominin ve sanayinin karşı karşıya kaldığı tablo, bu doğrusal "al-yap-at" modelinin sonuna geldiğimizi ilan ediyor. Atık yönetimi ve geri dönüşüm, artık yalnızca çevre aktivistlerinin veya iyi niyetli yerel yönetimlerin konusu değil. Karşımızda milyarlarca dolarlık, yüksek teknoloji gerektiren, uluslararası ticaret savaşlarına yön veren ve ülkelerin gelecekteki ham madde güvenliğini belirleyen acımasız bir sektör var.

Gelin, dünyanın ve Türkiye'nin arka bahçesinde, sessiz ama devasa bir hızla büyüyen bu yeni ekonominin kodlarını okuyalım.

"Uzak" Kavramının Çöküşü ve Büyümenin Ağırlığı

Medeniyetimizin fiziksel bir ağırlığı var ve bu ağırlık her geçen gün kontrolsüzce artıyor. Küresel ölçekte baktığımızda, yalnızca belediyelerin topladığı atık miktarı 2020 yılında 2,1 milyar ton seviyesindeydi. Sadece nüfus artışı değil, aynı zamanda yükselen gayrisafi yurt içi hasıla (GSYİH) ve durmak bilmeyen kentleşme ivmesiyle birlikte bu rakamın 2050 yılına kadar 3,8 milyar tona ulaşması bekleniyor.

Bu artışın ardındaki mekanizma oldukça sade: Daha fazla ekonomik büyüme, daha fazla tüketim ve dolayısıyla daha fazla çöp demektir. Projeksiyonlar, gelecekteki bu devasa atık artışının yüzde 70'inin doğrudan ekonomik büyümeden kaynaklanacağını gösteriyor. Yani zenginleştikçe, dünyayı daha ağır bir çöplüğe çeviriyoruz.

Peki, bu devasa kütleyle ne yapacağız? 2020 verilerine göre, dünyadaki kentsel atıkların yüzde 30'u düzenli depolama alanlarına gömülüyor, daha da vahimi yüzde 38'i kontrolsüz bir şekilde doğaya terk ediliyor. Dünyanın bu yükü taşıma kapasitesi çoktan aşıldı. İşte tam da bu noktada, küresel bir zorunluluk olarak "döngüsel ekonomi" kavramı devreye giriyor. Döngüsel ekonomi, zararın neresinden dönülse kârdır diyen bir atık yönetiminden ziyade, atığı en başından bir tasarım hatası olarak gören bir felsefe. Üç temel üzerine inşa ediliyor: Atık ve kirliliği tasarım aşamasında önlemek, malzemelerin değerini sistemin içinde maksimum süreyle tutmak ve doğal kaynakları yeniden canlandırmak.

Çin'in Kılıcı ve Atığın Yeni Jeopolitiği

Geri dönüşüm ekonomisinin sadece çevreci bir çaba olmadığını, aynı zamanda sert bir jeopolitik silah olduğunu anlamak için 2018 yılına gitmek gerekiyor. Çin, on yıllar boyunca dünyanın geri kalanının (özellikle Batı ülkelerinin) geri dönüştürülebilir atıklarını satın alıp kendi devasa üretim çarklarında eriten bir kara delikti. Ancak 2018'de "National Sword" (Ulusal Kılıç) politikasını devreye sokarak, yabancı çöp ithalatına kapılarını sert bir şekilde kapattı.

Bu karar, küresel atık ticaretinde bir deprem yarattı. Zengin ülkeler, yıllardır "geri dönüştürüyoruz" yanılsamasıyla gemilere yükleyip Asya'ya gönderdikleri atıklarıyla baş başa kaldılar. Atığın uzağa gidemediği gerçeği yüzlerine çarptığında, oyunun kuralları baştan yazıldı. Avrupa Birliği, panik ve zorunlulukla hızlandırdığı Döngüsel Ekonomi Eylem Planı ve Atık Çerçeve Direktifi ile kıta içindeki kuralları sıkılaştırdı. Hedef net: 2035 yılına kadar belediye atıklarının en az yüzde 65'inin geri dönüştürülmesi ve çöpe giden oranın yüzde 10'un altına indirilmesi.

Dahası, kaynakların tükenmesi atığı bir "yük" olmaktan çıkarıp "kritik ikincil ham madde" konumuna yükseltti. Bir akıllı telefonun veya elektrikli araç bataryasının içindeki lityum, paladyum ve altın, artık geleneksel madenlerden çıkarılmak yerine şehirlerin e-atık yığınlarından hasat edilmek zorunda. Avrupa Yeşil Mutabakatı, lityum içerikli bataryalarda geri dönüşüm verimlilik hedefini 2030 için yüzde 70 olarak belirleyerek, aslında geleceğin madenlerinin yeraltında değil, çekmecelerimizde yattığını ilan ediyor.

Türkiye’nin Yeni Madenleri: Fabrikalar, Haneler ve Fırınlar

Küresel rüzgarlar yön değiştirirken, Türkiye de bu devasa endüstriyel fırtınanın tam ortasında yer alıyor. Çin'in piyasadan çekilmesiyle birlikte plastik atık ticaretinde Türkiye'nin rolü dramatik bir şekilde arttı. Ancak hikaye sadece ithal edilen atıklardan ibaret değil; asıl mesele, Türkiye'nin kendi sınırları içinde ürettiği devasa kütle.

Rakamlar tablonun ciddiyetini ortaya koyuyor. Türkiye'de toplam yerel atık miktarı düzenli olarak artıyor. 2020 yılında 104,7 milyon ton olan bu miktar, 2022'de 109,2 milyon tona ulaştı. Bu devasa dağın anatomisine baktığımızda, Türkiye'nin endüstriyel kalbiyle karşılaşıyoruz. Toplam atığın yüzde 26'sı imalat sanayisinden, yüzde 25'i termik santrallerden, yüzde 25'i ise hane halkından geliyor. Özellikle 28 milyon tonluk imalat sanayi atığının yarısından fazlasının ana metal ve fabrikasyon metal sektöründen çıkması, Türkiye'nin ağır sanayi yapısının bir faturası.

Bir yanda devasa çelik potalarının ve kimya tesislerinin aralıksız mesaisi, diğer yanda milyonlarca insanın mutfak çöp kutularında biriken sıradan günlük tüketimi. İki farklı dünyanın ürettiği bu ortak kütleyi yönetmek, devasa bir altyapı ve organizasyon zekası gerektiriyor. Bu baskı altında sektör de hızla genişliyor; 2020'de 2.752 olan atık işleme tesisi sayısı, sadece iki yıl içinde 3.136'ya yükseldi. Pazara giren yeni oyuncular, bu kütlenin içinde saklı olan değeri görüyor. Çelik, tekstil ve plastik gibi sektörlerde eski usul hurdacılığın yerini, ileri teknolojiyle donatılmış modern geri kazanım fabrikaları alıyor.

Şişenin İçindeki Değer: Depozito ve Alışkanlıkların Fiyatı

Veriler ve endüstriyel ölçekler her ne kadar zihnimizi açsa da, değişimin asıl cephesi sıradan insanın günlük alışkanlıklarıdır. Türkiye'de belediye atık miktarı, Sıfır Atık gibi farkındalık politikalarının etkisiyle 2020-2022 yılları arasında hafif bir gerilemeyle 32,4 milyon tona düştü. 2017'de başlayan Sıfır Atık Projesi ile ülkenin geri dönüşüm oranı 2023'te yüzde 34,92'ye tırmandı. Ancak bu rakam, AB ortalaması olan yüzde 49'un hala oldukça gerisinde. 2035 için hedeflenen yüzde 60 oranına ulaşmak, salt iyi niyet kampanyalarıyla mümkün değil. İnsanın doğası gereği, bir davranışın kalıcı olarak değişmesi için genellikle o davranışa doğrudan bir değer veya bedel biçilmesi gerekir.

İşte 2025 yılı sonunda tam kapasiteyle devreye girmesi beklenen Depozito Yönetim Sistemi (DYS) tam olarak bu psikolojik ve ekonomik kaldıracı kullanıyor. Cam, plastik ve alüminyum ambalajları kapsayacak bu sistem, çöpe atılan bir şişeye somut bir fiyat etiketi yapıştırıyor. Hedeflenen rakamlar muazzam: Yılda yaklaşık 25 milyar ambalajın sistem içine çekilmesi ve ekonomiye 520 milyon avro civarında bir değer katılması.

Bir marketin çıkışında, elindeki boş pet şişeyi otomatın içine atan bir tüketici hayal edin. O an orada gerçekleşen şey, sadece çevreci bir refleks değildir. O an, küresel döngüsel ekonominin en uç noktasında bir veri ve materyal transferi gerçekleşmektedir. Tüketici, bir zamanlar "çöp" diyerek sistem dışına ittiği bir polimeri, üzerinde barkodu okunan değerli bir endüstriyel ham madde olarak tedarik zincirine iade etmektedir.

Geleceğin Çöp Baronları ve Ekosistemin Yeniden Tasarımı

Geri dönüşüm ve atık yönetimi sektörü, artık bir alt yapı hizmetinden çıkıp bir "teknoloji ve finans" disiplinine evriliyor. Türkiye'nin ve dünyanın önündeki yol haritası, bu alanın giderek dijitalleşeceği ve daha fazla sermaye çekeceği bir geleceği işaret ediyor.

Sektördeki oyuncuların sadece kamyon ve pres makinelerine değil; yapay zeka destekli akıllı ayrıştırma bantlarına, atığın kaynağını şeffaf bir şekilde belgeleyen blockchain tabanlı izleme sistemlerine yatırım yapması bir tercih değil, zorunluluk haline geliyor. Uluslararası regülasyonlar (özellikle 2026 itibarıyla OECD üyesi olmayan ülkelere plastik atık ihracatının kısıtlanması beklentisi) ulusal sınırları kalınlaştırırken, Türkiye gibi üretim gücü yüksek ülkelerde içerideki atığı işlemek rekabet avantajının temelini oluşturacak.

Özel geri dönüşüm sanayi bölgelerinin kurulması, mevcut tesislerin devasa enerji iştahını yenilenebilir kaynaklarla dengelemesi ve sektörde yaşanacak büyük şirket evlilikleri (M&A) yakın geleceğin manşetleri olacak. KDV muafiyetleri, yeşil finansman tahvilleri ve enerji teşvikleri bu yeni "çöp baronlarının" büyüme yakıtını sağlayacak.

Günün sonunda tablo net: Bir zamanlar doğadan ucuzca çekip aldığımız ham maddeler artık lüks; gözden çıkardığımız atıklar ise yeni dönemin en stratejik rezervi. Belki de asıl soru, yığılan çöpleri nasıl daha hızlı yakacağımız veya gömeceğimiz değildir. Asıl soru, kendi tüketim alışkanlıklarımızın yarattığı bu devasa madeni, gelecekte kime ve hangi fiyata teslim edeceğimizdir.