Kağıttan İmparatorluklar ve Sarsılmaz Madenin Sessiz Zaferi

Washington’da, Beyaz Saray’ın ağır kapılarının ardında gerçekleşen bir görüşme, yalnızca iki liderin değil, iki farklı dönemin ekonomik miraslarının da karşılaşmasıydı. Bir yanda bir zamanlar üzerinde güneş batmayan bir imparatorluğun ve küresel ticaretin eski hakimi sterlinin temsilcisi Kral Charles; diğer yanda bugünün sarsılan rezerv parası doların ev sahibi Başkan Trump. Bu iki figürün temsil ettiği ekonomiler ağır borç yükleri ve yapısal krizlerle alarm verirken, dışarıda sıradan insanların zihnini meşgul eden çok daha kadim bir mesele var: Altının fiyatı ne olacak?

Bu soru, sabah kahvesini yudumlayan bir memurun veya portföyünü yöneten bir fon yöneticisinin basit bir getiri arayışından ibaret değildir. Fiyat ekranlarında yukarı doğru hareket eden o grafik, aslında derin ve sessiz bir itirazın, siyasi otoriteye karşı doğanın kanunlarıyla verilen bir yanıtın yansımasıdır.

Para birimleri gücünü devletlerin ordularından, vergi toplama kapasitelerinden ve kanun yapıcı kurumlarından alır. Altın ise gücünü periyodik tablodan, nadirliğinden ve tarihsel hafızadan alır.

Paranın İcadı ve Metalin Hükmü

Ekonomik sistemlerin temelinde devasa bir veri ve lojistik problemi yatar. İnsanlık, ilk dönemlerinde bu problemi doğrudan takas ile çözmeye çalıştı. Ancak takas ekonomisi, "ihtiyaçların çifte tesadüfü" adı verilen acımasız bir kurala bağlıydı. Bir çiftçinin elindeki buğdayı bir çift ayakkabıyla değiştirebilmesi için, yalnızca ayakkabıcıyı bulması yetmiyor; aynı zamanda o ayakkabıcının o gün tam da buğdaya ihtiyaç duyması gerekiyordu. Bu, ticaretin hızını ve ölçeğini boğan bir sistemdi.

Toplumlar bu sürtünmeyi ortadan kaldırmak için soyut bir uzlaşıya ihtiyaç duydu. Herkesin, her an kabul edebileceği bir değer deposu.

Neden demir, bakır veya kurşun değil de altın? Çünkü altın paslanmaz, kararmaz, kolayca bölünebilir, standartlaştırılabilir ve en önemlisi yeterince nadirdir. Bir simyagerin laboratuvarında sahtesi üretilemez. Bu fiziksel gerçeklik, altını evrensel bir değişim ve değer saklama aracı haline getirdi. Antik medeniyetlerden Ortaçağa, oradan modern ulus devletlerin inşasına kadar ekonomik sistemler bu sarı metalin etrafında şekillendi.

Ondokuzuncu yüzyıla gelindiğinde, "altın standardı" adı verilen sistemle bu uzlaşı kurumsal bir kimlik kazandı. Devletler, bastıkları her bir kağıt paranın karşılığında kasalarında belirli bir miktar altın tutmayı taahhüt ettiler. Üzerinde rakamlar yazan bir kağıt parçası, o dönemde bir değerin kendisi değil; yalnızca altının taşınmasını kolaylaştıran bir "makbuz" niteliğindeydi. Güven, kağıdın üzerindeki mürekkebe değil, o mürekkebin işaret ettiği yeraltı kasalarındaki külçelere duyuluyordu.

Savaşlar Sınırsız Para İster

Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Avrupa'nın büyük güçleri cepheleri finanse etmek zorundaydı. Savaşlar, top mermilerinden ve askerlerden çok daha fazlasını tüketir; muazzam bir sermaye yutarlar. Ve altın standardı, savaşmak isteyen bir devletin en büyük düşmanıdır. Çünkü altın size disiplin dayatır. Yalnızca kasanızdaki altın kadar para basabilirsiniz.

İngiliz İmparatorluğu'nun sterlini, 1850'lerden 1930'lara kadar dünyanın tartışmasız rezerv parasıydı. Küresel ticaretin can damarı Londra'da atıyor, İngiliz donanması okyanusları, sterlin ise piyasaları kontrol ediyordu. Ancak iki büyük dünya savaşı ve araya sıkışan ekonomik buhranlar, bu görkemli yapının temelini çatlattı. Altın rezervleri hızla erirken, savaşın faturası giderek kabarıyordu.

Siyasetçiler, fiziksel kısıtlamaların etrafından dolanmanın tek bir yolu olduğunu biliyordu: Sistemi değiştirmek.

1931 yılında İngiltere, altın standardından resmen vazgeçtiğini duyurdu. Artık Bank of England'ın kapısına gidip sterlin banknotunuzu uzattığınızda karşılığında altın alamayacaktınız. Bu karar, teknik bir para politikası değişikliği gibi görünse de, özünde bir sözleşmenin tek taraflı feshiydi. Sterlinin değeri, artık altının doğasından değil; İngiliz hükümetinin sözünden, askeri gücünden ve vergi toplama yeteneğinden geliyordu.

Sterlin zamanla küresel tahtını kaybetti. Bu kayıp sadece askeri veya politik bir gerileme değildi; paranın ardındaki "güvenin" aşınmasıydı.

Doların Hegemonyası ve Kırılan Söz

İkinci Dünya Savaşı'nın külleri arasından yeni bir sistem doğdu. ABD öncülüğünde kurulan Bretton Woods düzeni, küresel ticarete yeniden nefes aldırmayı amaçlıyordu. Sistem basitti: Avrupa darmadağındı, dünyanın altın rezervlerinin büyük bir kısmı ABD'nin kasalarındaydı. Bu nedenle diğer tüm para birimleri Amerikan dolarına, Amerikan doları ise sabit bir fiyatla (ons başına 35 dolar) altına bağlandı.

Dolar, "altın kadar iyi" ilan edildi. ABD'nin ekonomik makinesi dünyayı yeniden inşa ederken, dolar küresel dolaşımın kanı haline geldi.

Ancak tarih, gücü elinde bulunduranların o gücü eninde sonunda suiistimal etme eğiliminde olduğunu gösteren tekerrürlerle doludur. 1960'lara gelindiğinde ABD; Vietnam Savaşı'nın devasa maliyetleri ve Başkan Lyndon B. Johnson'ın "Büyük Toplum" sosyal programları nedeniyle kasasındaki altından çok daha fazla doları dünya piyasalarına sürmüştü.

Avrupa ülkeleri, özellikle Fransa, bu matematiğin sürdürülemez olduğunu fark edip ellerindeki dolarları fiziksel altınla değiştirmek için gemilerle ABD'ye göndermeye başladığında panik başladı. 1971 yazında, Başkan Richard Nixon televizyona çıktı ve doların altına dönüştürülebilirliğini "geçici" olarak askıya aldığını duyurdu. O "geçici" karar, yarım asırdır yürürlükte.

Nixon'ın kararı, insanlık tarihinde yeni bir çağın kapısını araladı: Sınırsız "fiat" (itibari) para çağı. Artık dünyadaki hiçbir büyük para biriminin fiziksel bir karşılığı yoktu. Para, yalnızca devletler onun para olduğunu söylediği için paraydı.

Bir Alarm Sistemi Olarak Altın Fiyatı

Günümüzde altın grafiklerine bakıp heyecanlanan yatırımcılar, çoğu zaman göz yanılsaması yaşarlar. Altının fiyatının arttığını söyleriz. Ancak teknik olarak, bir ons altın her zaman bir ons altındır. Moleküler yapısı değişmez, kütlesi büyümez, temettü dağıtmaz veya bilanço açıklamaz.

Değişen şey altın değil, onu ölçmek için kullandığımız cetveldir. Yani itibari paralar.

Küresel enflasyonun tırmandığı, jeopolitik risklerin arttığı ve merkez bankalarının krizleri çözmek için trilyonlarca yeni birim yarattığı bir dünyada altının yükselmesi şaşırtıcı değildir. Bir kriz anında merkez bankası bilgisayarlarındaki birkaç tuşa basılarak milyarlarca dolar yaratılabilir. Ancak yeraltından yeni bir altın damarı çıkarmak; devasa iş makineleri, binlerce saatlik insan emeği, mühendislik, enerji ve zaman gerektirir.

İşte bu yüzden altın, piyasaya güvenin test edildiği nihai laboratuvardır. Bir para birimi zayıflıyorsa, bu basitçe bir kur dalgalanması değildir; o parayı basan otoritenin kararlarına, borç ödeme kapasitesine ve geleceği yönetme becerisine duyulan inancın azalmasıdır. Doların uzun vadeli satın alma gücünün düştüğü her dönemde altının sessizce yükselmesi, bu güven erozyonunun matematiksel ispatıdır.

Sistemdeki paranın miktarı arttıkça ve bu paranın karşılığındaki gerçek üretim aynı hızda büyümedikçe, fazla para sınırlı varlıklara yönelir. Altın, gayrimenkul veya sanat eserleri. İnsanlar, siyasetçilerin vaatlerine inanmayı bıraktıklarında, doğanın ve matematiğin değişmez kurallarına sığınırlar.

Güvenlik İllüzyonu ve Gerçekliğin Ağırlığı

Bugün sterlin ve doların tarihsel serüvenine baktığımızda, meselenin kağıt ile metal arasındaki teknik bir rekabet olmadığını anlıyoruz. Mesele bir güven mücadelesidir.

Devletler, siyasi döngüleri atlatmak, seçim kazanmak veya krizleri ötelemek için para politikalarını esnetebilirler. Hata yapabilir, borçlanabilir ve bu borçları enflasyon yoluyla sessizce halkın sırtına yükleyebilirler. İtibari para birimleri, bu tür hataların ve siyasi kibrin taşıyıcısıdır.

Altın ise hiçbir siyasi partiye üye değildir. Hiçbir merkez bankasının bilançosunu düzeltmek gibi bir derdi yoktur. Ona "barbarik kalıntı" diyen modern ekonomistlerin alaycı yaklaşımlarına rağmen, her sistemik krizde sahneye geri dönmesi tesadüf olamaz. O, değişmeyen yapısıyla modern finansal illüzyonların aynasıdır. Piyasaya, kurumlara ve geleceğe dair güven çöktükçe, o daima hüküm kurar.

Trump ve Charles’ın Beyaz Saray’da verdikleri fotoğraf, eski ihtişamların ve mevcut krizlerin diplomatik bir yansıması olarak tarihe geçebilir. Ancak o odada alınan kararlar, imzalanan anlaşmalar veya verilen sözler, paralarının değerini sistemin kendi içindeki çürümesine karşı korumaya yetmeyecektir.

Çünkü bir para biriminin değeri, onu yönetenlerin itibarı kadardır. Beyaz Saray'daki diplomatik nezaket ve ekranlardaki algı yönetimi, kağıt üzerindeki rakamları bir süre daha idare edebilir. Ancak piyasa ekranlarında altının her yeni zirvesi, aslında hepimize sessizce sorulan tek bir sorunun yankısıdır:

Elinizdeki kağıdı basanlara, gerçekten ne kadar güveniyorsunuz?