Doğanın Kusursuz Dengesi Neden İstilaya Dönüşür?

Doğaya baktığımızda, kendi estetik algımızla ya da faydacı bakış açımızla yargıladığımız pek çok canlı görürüz. Görünüşünü sevmediğimiz bir böcek, bahçemizi istila eden bir ot ya da sadece varlığıyla bizi huzursuz eden bir parazit; zihnimizde aynı soruyu uyandırır: "Bu canlı ne işe yarıyor?" Oysa evrimsel biyolojinin sessiz ve derin yasaları, bu sorunun altında yatan antroposentrik (insan merkezli) kibri nazikçe çürütür. Doğanın ekonomisinde israfa, lüzumsuzluğa ya da sadece yer kaplayan bir varlığa yer yoktur. Milyonlarca yıllık evrim, kaynakları böylesine hoyratça harcayacak kadar savurgan değildir.

Ancak bu kusursuz mekanizmanın içinde, bazen bir dişli yerinden çıkar ve tüm saati durma noktasına getirir. Kendi habitatında sessiz bir denge unsuru olan bir tür, bir anda başka bir coğrafyada ekolojik bir canavara dönüşebilir. Bu durum, canlının doğuştan gelen bir "kötülüğünden" değil, sistemin dışarıdan müdahaleyle kırılmasından kaynaklanır.

Görünmez Çarklar ve Ekolojik Nişin Sınırları

Bir ekosistemi, her bir parçası birbirine görünmez iplerle bağlı, devasa ve dinamik bir sanat eseri olarak hayal etmek mümkündür. Bilim dünyasında "Ekolojik Niş" olarak tanımlanan kavram, bir canlının sadece yaşadığı yeri değil, o sistem içindeki tüm görev ve sorumluluklarını kapsar. Hiçbir tür, bu sistemde tek başına ya da rastlantısal olarak var olmaz.

Birlikte evrim (co-evolution) süreci, doğadaki türleri birbirine kenetler. Bir avcı daha hızlı koşmayı öğrenirken, avı da daha iyi gizlenmeyi ya da daha etkili savunma mekanizmaları geliştirmeyi öğrenir. Bu, tarafların birbirini yok etmediği, aksine birbirini zinde tuttuğu bitmek bilmeyen bir danstır. Enerji, güneşten yaprağa, yapraktan tırtıla, tırtıldan kuşa geçerken; her durak, sistemin devamlılığı için bir zorunluluktur. Bu kapalı döngüde, hiçbir popülasyon sonsuza dek büyüyemez. Çünkü doğa, her başarının karşısına bir engel, her çoğalışın karşısına bir dengeleyici koymuştur.

Düşmandan Kurtuluş: Bir Özgürlük Trajedisi

Peki, nasıl olur da doğanın bu mutlak dengesi, bir "istila" hikayesine dönüşür? Sorun, canlının biyolojik kodlarında değil, bulunduğu koordinatlarda gizlidir. İnsan eliyle, küresel ticaret yollarıyla ya da bir geminin balast suyuyla ana vatanından koparılan bir canlı, yeni bir kıyıya ulaştığında artık sadece bir misafir değildir; o artık bir "istilacı tür" adayıdır.

Biyolojide "Düşmandan Kurtuluş Hipotezi" (Enemy Release Hypothesis) olarak adlandırılan durum, aslında trajik bir özgürlüğü tanımlar. Yeni ortamına giren canlı, kendisini milyonlarca yıl boyunca sınırlayan yırtıcılardan, parazitlerden ve hastalıklardan tamamen kurtulmuştur. Gittiği yerdeki yerel türler ise bu yabancıyı tanımamaktadır; ona karşı ne bir savunma geliştirmişlerdir ne de onu avlayacak bir stratejiye sahiptirler. Bu kontrolsüz serbestlik, canlının tüm enerjisini hayatta kalma mücadelesinden alıp, sınırsız bir üreme ve tüketim çılgınlığına aktarmasına neden olur.

Akdeniz’in Yeni Mimarı: Balon Balığı

Bu teorik çerçevenin en somut ve belki de en ürkütücü yansıması, bugün Türkiye kıyılarında ve tüm Doğu Akdeniz’de sessizce yaşanıyor. 1869 yılında Süveyş Kanalı’nın açılması, insanlık için mühendislik harikası bir ticaret kapısıyken, deniz ekolojisi için Pandora’nın kutusunun açılmasıydı. Hint-Pasifik kökenli türlerin Akdeniz’e geçişi, yani "Lessepsiyen Göç", bölgenin biyolojik kaderini değiştirdi.

Balon balığı (Lagocephalus sceleratus), bu göçün en yıkıcı aktörü olarak sahneye çıktı. Kendi ana vatanında, köpekbalıkları ve spesifik yırtıcılar tarafından kontrol altında tutulan bu canlı, Akdeniz’e girdiğinde karşısında hiçbir engel bulamadı. Dokularında barındırdığı ve siyanürden kat kat daha ölümcül olan "Tetrodotoksin" (TTX) maddesi, onu Akdeniz’in yerli yırtıcıları için dokunulamaz kıldı. Bir orfozun ya da bir akya balığının bu yabancıyı avlamaya çalışması, evrimsel bir bağışıklığı olmadığı için doğrudan ölümle sonuçlanıyor.

Sonuç ise tam bir ekolojik bozgun: Avcısı olmayan bir türün, yerel ekosistemin kaynaklarını (kalamar, ahtapot, yerli balık yavruları) acımasızca tüketmesi ve balıkçıların ağlarını parçalayarak ekonomik bir çöküş yaratması.

Bağlamın Gücü ve İnsanın Sorumluluğu

Balon balığı Akdeniz’de bir "canavar" mıdır? Analitik bir bakış açısıyla hayır. O, sadece milyonlarca yıldır yapmaya programlandığı şeyi yapmaktadır: Hayatta kalmak ve üremek. Onu bir yıkım makinesine dönüştüren şey, kendi biyolojisi değil; insanın coğrafi sınırları ortadan kaldırması ve iklim değişikliği ile Akdeniz sularını onun yaşayabileceği bir sıcaklığa getirmesidir.

İstilacı türlerin hikayesi bize, iyinin ve kötünün değil, "uyumun ve bağlamın" hikayesini anlatır. Doğada hiçbir canlı kendi bağlamından koparıldığında eski işlevini sürdürmez. Bir ormanda toprağı zenginleştiren bir tür, bir başka kıtada ormanı yok eden bir salgına dönüşebilir.

Belki de doğayı anlamaya çalışırken sormamız gereken soru "Bu canlı ne işe yarıyor?" değildir. Belki de asıl sormamız gereken, bizim bu muazzam saatin hangi dişlisine, hangi cüretle müdahale ettiğimizdir. Çünkü istilacı türlerin yarattığı enkaz, aslında doğanın bir hatası değil; insanın ekolojik bağlamı görmezden gelişinin bir yansımasıdır.