Bilinç, Algoritma ve İnsan: Kendimizi Sandığımız Kadar Biliyor muyuz?

Sabah alarm çalar. El, neredeyse düşünmeden telefona gider. Önce saat. Sonra bildirimler. Sonra kısa bir haber. Sonra bir mesaj. Sonra başka bir şey. Henüz yataktan kalkmadan dünya zihnin içine dolmuştur bile.

İnsan kendisini özgür sanmayı sever. Ne okuyacağına, neye kızacağına, kimi seveceğine, neyi satın alacağına, hangi fikre inanacağına kendi karar verdiğini düşünür. Bu düşünce rahatlatıcıdır. İnsana direksiyonun kendisinde olduğu hissini verir.

Ama belki de direksiyon sandığımız şey, çoğu zaman sadece alışkanlıklarımızın parlak bir kapağıdır.

Yaklaşık 70 bin yıl önce insan zihninde büyük bir sıçrama yaşandığı düşünülür. Dil gelişti, hikâye kurma yeteneği derinleşti, daha büyük topluluklar ortak inançlar etrafında hareket etmeye başladı. Buna genellikle “Bilişsel Devrim” denir. Güzel bir isim. İçinde ilerleme, zafer ve insan aklının doğa karşısındaki yükselişi vardır.

Fakat aynı olaya biraz daha soğuk bakınca başka bir ihtimal belirir.

Belki de bilinç, yalnızca insanın dünyayı anlamasını sağlamadı. Ona kendi faniliğini, korkularını, eksikliğini ve çaresizliğini de gösterdi. İnsan, sadece yaşayan bir canlı olmaktan çıktı; yaşadığını bilen, öleceğini bilen, sevdiği şeyleri kaybedeceğini bilen bir canlıya dönüştü.

Bu büyük bir ayrıcalık olabilir.

Aynı zamanda ağır bir yük.

Hikâyeler: İnsanın Kendine Verdiği Anestezi

İnsan hikâyesiz yaşayamaz. Para bir hikâyedir. Ulus bir hikâyedir. Marka bir hikâyedir. Kariyer, başarı, itibar, “iyi hayat”, “güvenli gelecek”, “çocuklar için çalışmak” gibi cümleler de hikâyedir.

Bunları küçümsemek kolaydır ama doğru değildir. Çünkü insan toplulukları bu hikâyeler sayesinde bir arada durur. Tanımadığı insanlarla ticaret yapar, aynı kurala uyar, aynı sembole saygı gösterir, aynı hedef için yıllarca emek verir.

Fakat hikâyelerin bir başka görevi daha vardır: Boşluğu örtmek.

İnsan sabah kalktığında yalnızca biyolojik bir canlı olarak uyanmaz. Bir rolün içine uyanır. Anne, baba, yönetici, çalışan, öğrenci, vatandaş, hasta, borçlu, seçmen, müşteri, sevgili, rakip, dost… Her rol, çıplak varoluşun üzerine giyilmiş bir kıyafettir.

O kıyafetler olmadan hayat fazla çıplak görünür.

Birinin bütün gün çalışıp akşam “bugün de geçti” demesi ile bir başkasının aynı günü “geleceğim için mücadele ediyorum” diye yorumlaması arasında biyolojik olarak büyük fark yoktur. İkisi de yorulmuştur. Ama ikinci kişi yorgunluğuna bir anlam vermiştir. İşte insanı ayakta tutan şey çoğu zaman gerçek değil, gerçeğe verdiği isimdir.

Bu kötü bir şey mi?

Hayır. Ama tehlikeli tarafı şudur: İnsan kendi uydurduğu hikâyenin uydurma olduğunu unuttuğunda, hikâye ona hizmet etmeyi bırakır; onu yönetmeye başlar.

Bir kişi statü için yaşadığını kabul etmez, “saygınlık” der. Korktuğunu kabul etmez, “temkinli olmak” der. Açgözlülüğünü kabul etmez, “büyüme hedefi” der. Yalnızlığını kabul etmez, “yoğunluk” der. Kendi düşüncesini değiştirmeye cesaret edemez, “prensiplerim var” der.

İnsan dili, bazen hakikati açıklamak için değil, hakikatin yanından daha kibar geçmek için kullanılır.

Yapay Zekâ Neden Bu Kadar Rahatsız Edici?

Yapay zekâ tartışmalarında en çok duyulan korku şu: “Makineler bizi geçecek mi?”

Belki geçecek. Belki bazı alanlarda çoktan geçti. Ama asıl rahatsız edici olan bu değil. Asıl rahatsız edici olan, yapay zekânın insanı taklit ederken insanın ne kadar taklit edilebilir olduğunu göstermesi.

Bir yapay zekâ şiir yazabiliyorsa, mesele sadece makinenin şiire yaklaşması değildir. Belki de şiir dediğimiz şeyin bir kısmı ritim, çağrışım, kalıp ve kültürel hafızanın yeniden düzenlenmesidir. Bir yapay zekâ müşteri temsilcisi gibi konuşabiliyorsa, mesele makinenin nazik olması değildir. Belki de gündelik nezaketimizin önemli bir bölümü zaten ezberlenmiş cümlelerden oluşuyordur.

Bir yapay zekâ öğrencinin ödevini yazabiliyorsa, mesele yalnızca öğrencinin kopya çekmesi değildir. Belki de eğitim sistemi yıllardır gerçek düşünceyi değil, düzgün paketlenmiş tekrarları ödüllendiriyordur.

Burada ayna serttir.

Yapay zekâ insan olmaya başladığı için değil; insanın bazı davranışlarının sanıldığı kadar derin olmadığını gösterdiği için sarsıcıdır.

Bir kişi sosyal medyada öfkelenir. Bir haber başlığına tıklar. Bir videoyu sonuna kadar izler. Bir ürünü sırf “son 3 ürün” yazdığı için aceleyle sepete atar. Bir politik cümleyi, kendi tarafına ait olduğu için sorgulamadan paylaşır. Bir fikri, doğru olduğu için değil, kendisini iyi hissettirdiği için savunur.

Bunların hepsi insanîdir.

Ama aynı zamanda tahmin edilebilirdir.

Algoritmalar tam burada devreye girer. İnsanı büyülü bir varlık olarak değil, tekrar eden davranışlar bütünü olarak okur. Hangi kelimeye durduğunu, hangi renge baktığını, hangi korkuya tepki verdiğini, hangi övgüye yumuşadığını, hangi düşmana ihtiyaç duyduğunu fark eder.

Ve bu fark ediş, modern çağın en büyük kabalıklarından biridir.

Çünkü insan kendisini özgür bir özne olarak görmek ister. Algoritma ise ona bazen şunu fısıldar: “Sen özgürlük sandığın yerde bile düzenli olarak aynı düğmeye basıyorsun.”

Özgür İrade: Çok Sevilen, Az Denetlenen Bir İnanç

Özgür irade insanın en sevdiği inançlardan biridir. Kişi kendi kararlarını kendisinin verdiğine inanmak ister. Bu inanç olmadan suç, başarı, ahlak, pişmanlık, gurur, sadakat ve sorumluluk gibi kavramların çoğu sallanmaya başlar.

Fakat gündelik hayat biraz daha karışıktır.

Açken daha sert kararlar veririz. Uykusuzken daha kolay sinirleniriz. Kalabalıkta başka, yalnızken başka davranırız. Paramız azaldığında risk algımız değişir. Biri bizi övdüğünde daha yumuşak, küçümsediğinde daha saldırgan oluruz. Çocuklukta duyduğumuz bir cümle, yıllar sonra verdiğimiz bir kararda hâlâ gizlice çalışabilir.

Buna rağmen insan çoğu zaman kararını “ben böyle istedim” diye açıklar.

Belki de “ben” dediğimiz şey, tek bir merkez değil; bedenin, hafızanın, korkuların, arzuların, çevrenin, dilin ve alışkanlıkların geçici bir koalisyonudur. Her karar anında bu koalisyon yeniden toplanır. Bazen akıl kazanır. Bazen korku. Bazen gurur. Bazen yorgunluk. Bazen de sadece can sıkıntısı.

Yapay zekâ bu koalisyonu dışarıdan izlemeye başladı.

Bir uygulama ne zaman sıkıldığımızı tahmin ediyor. Bir platform hangi içerikte daha uzun kalacağımızı biliyor. Bir reklam sistemi, hangi kelimenin bizde eksiklik hissi uyandıracağını ölçüyor. Bir finansal uygulama, ne zaman harcama yapmaya daha yatkın olduğumuzu anlayabiliyor.

Bu tabloyu fazla abartmaya gerek yok. İnsan tamamen yönetilen bir kukla değildir. Ama tamamen bağımsız bir irade olduğu fikri de fazla romantiktir.

Gerçek daha rahatsız edici bir yerde duruyor: İnsan hem seçer, hem seçilmeye açık yaşar.

Transhümanizm: Daha Uzun Ömür, Daha Derin Boşluk Mu?

Teknoloji yalnızca davranışlarımızı okumuyor; bedenimizi de yeniden tasarlamak istiyor. Daha uzun ömür, daha sağlıklı hücreler, genetik müdahaleler, beyin-bilgisayar arayüzleri, yaşlanmayı yavaşlatma girişimleri…

Bunlar ilk bakışta insanlığın en eski rüyasının modern versiyonu gibi görünür: Ölümü ertelemek.

Kim daha sağlıklı yaşamak istemez? Kim hastalıkların azalmasına itiraz eder? Kim sevdikleriyle daha uzun zaman geçirmekten rahatsız olur?

Sorun burada değil.

Sorun, insanın çoğu zaman süreyi anlamla karıştırmasıdır.

Daha uzun yaşamak, daha iyi yaşamak anlamına gelmez. Daha çok seçeneğe sahip olmak, daha doğru seçim yapmak anlamına gelmez. Daha hızlı iletişim kurmak, daha derin ilişki kurmak anlamına gelmez. Daha fazla bilgiye ulaşmak, daha bilge olmak anlamına gelmez.

Bugünün insanı zaten bunun küçük bir provasını yaşıyor. Cebinde dünyanın bilgisi var ama dikkatini toparlamakta zorlanıyor. Binlerce kişiyle bağlantılı ama yalnız hissediyor. Sürekli eğlenebiliyor ama sıkıntıya tahammülü azalıyor. Her şeyi kaydediyor ama anı yaşamakta zorlanıyor.

Bu yüzden asıl mesele ölümün ertelenmesi değil. Ertelenen hayatın neyle doldurulacağıdır.

Eğer insan kendi boşluğunu anlamadan ömrünü uzatırsa, yalnızca daha uzun süren bir huzursuzluk üretmiş olabilir. Daha sağlıklı bedenler, daha sakin zihinler yaratmayabilir. Daha gelişmiş teknoloji, daha olgun insan anlamına gelmeyebilir.

Bazen insan, mağarasını akıllı eve çevirir ama korkularını olduğu yerde bırakır.

Modern Uyuşturucular: Ekran, Hız ve Sürekli Meşguliyet

Eski toplumlar korkularını ritüellerle yatıştırıyordu. Modern insan ise bildirimlerle yatıştırıyor.

Canı sıkılınca ekrana bakıyor. Kaygılanınca alışveriş sitelerinde dolaşıyor. Yalnız hissedince birilerinin hayatını izliyor. Öfkelendiğinde yorum yazıyor. Değersiz hissettiğinde görünür olmaya çalışıyor. Bir boşluk doğduğunda, hemen üzerine içerik döküyor.

Sessizlik artık lüks değil, tehdit gibi algılanıyor.

Çünkü sessizlikte insan kendisini duyar.

Modern çağın en büyük başarısı belki de şudur: İnsana kendisiyle baş başa kalmaması için sınırsız araç vermiştir. Haber akışı, video platformları, oyunlar, alışveriş uygulamaları, sosyal medya, kısa mesajlar, sonsuz gündemler… Hepsi farklı ambalajlarda aynı şeyi fısıldar:

“Düşünme, devam et.”

Bu cümle çağın görünmeyen marşıdır.

Düşünme, kaydır.
Düşünme, satın al.
Düşünme, paylaş.
Düşünme, tepki ver.
Düşünme, sıradaki videoya geç.

İnsanlığın büyük trajedisi artık bilgiye ulaşamamak değil; kendi dikkatini koruyamamaktır. Çünkü dikkat, yalnızca zihinsel bir kapasite değildir. Dikkat, insanın kendi hayatı üzerinde kalan son egemenlik alanlarından biridir.

Kimin neye dikkat edeceğini belirleyen, kimin nasıl yaşayacağını da kısmen belirler.

İnsan Kalmak Ne Demek?

Bütün bu tablo karanlık görünebilir. Ama mesele insanı küçültmek değil. Tam tersine, insanı sahte büyüklüklerden arındırmaktır.

İnsan kusursuz bir akıl değildir. Tamamen özgür bir irade de değildir. Saf bir ruh, temiz bir bilinç, her an mantıklı kararlar veren soylu bir varlık hiç değildir. İnsan; korkan, isteyen, saklayan, uyduran, inanan, unutan, tekrar eden, pişman olan ve yine de anlam arayan bir canlıdır.

Belki de insanı değerli kılan şey, bütün bunlara rağmen soru sorabilmesidir.

Yapay zekâ çağında insan kalmak, makineye benzememekle ilgili romantik bir slogan değildir. İnsan kalmak; hangi davranışının otomatikleştiğini fark edebilmek, hangi fikrinin gerçekten kendisine ait olduğunu sorgulamak, hangi öfkesinin başkaları tarafından beslendiğini görebilmek, hangi arzusunun satın alınmış bir arzu olduğunu sezebilmektir.

Bu kolay değildir.

Çünkü insan çoğu zaman zincirlerini sevdiği kelimelerle süsler. Bağımlılığına tercih der. Korkusuna sağduyu der. Tembelliğine huzur der. Hırsına vizyon der. Sürü psikolojisine aidiyet der.

Yapay zekâ bize büyük bir güç verebilir. Daha hızlı yazabilir, daha doğru tahmin edebilir, daha iyi teşhis koyabilir, daha iyi planlama yapabilir. Ama bir şeyi bizim yerimize yapamaz: Kendi kendimizi kandırmayı bırakma cesareti.

Belki de gelecek, makinelerin ne kadar akıllı olacağından çok, insanların kendi otomatik hayatlarını ne kadar fark edeceğiyle belirlenecek.

Çünkü insanın en büyük algoritması hâlâ kendi içinde çalışıyor.

Ve çoğu kişi, o algoritmanın adını karakter sanıyor.