Barış Umudu ile Çatışma Korkusu Arasındaki İnce Çizgi

Tahran’ın kuzeyindeki modern kafelerde Espresso makinelerinin sesi, güneydeki çarşıların uğultusuna karışırken dışarıdan bakıldığında her şey "normal" bir akışta görünüyor. Ancak bu normallik, aslında devasa bir belirsizliğin kanıksanmış halinden başka bir şey değil. İran halkı bugün, yalnızca bölgesel bir güç dengesinin öznesi değil; aynı zamanda rakamların, ambargoların ve "yarın ne olacak?" sorusunun ağırlığı altında ezilen sessiz bir çoğunluğun adı.

2026 yılının bu ilk bahar günlerinde İran sokakları, tarihin en ağır ekonomik sınavlarından birini verirken, bir yandan da jeopolitik bir satranç tahtasında rehin kalmış olmanın yorgunluğunu taşıyor.

Rakamların Ötesindeki Gerçek: Sofradaki Boşluk

Ekonomi sayfalarında yer alan "%70 enflasyon" ifadesi, bir istatistik olmanın ötesine geçip bir mutfak trajedisine dönüştüğünde, toplumsal doku çözülmeye başlar. İran rialinin yaşadığı dramatik değer kaybı, artık sadece döviz bürolarının önündeki kalabalıklarla ölçülmüyor. Bugün Tahran’da bir ailenin kasaba gidip gramla et alması ya da temel protein kaynaklarından tamamen vazgeçmesi, bir istisnadan ziyade genel bir kaide haline gelmiş durumda.

Bir zamanlar orta sınıfın sembolü olan alışkanlıklar, yerini "günlük hayatta kalma" stratejilerine bırakıyor. Pazarlarda insanlar artık haftalık mutfak alışverişi yapmıyor; sadece o akşamı kurtaracak kadar malzeme alabiliyorlar. Bu durum, yalnızca bir yoksullaşma göstergesi değil, aynı zamanda geleceğe dair plan yapma yetisinin de kolektif olarak yitirildiğinin kanıtıdır. Yarını öngöremediğiniz bir düzende, tasarruf etmek veya yatırım yapmak anlamsızlaşır; geriye sadece bugünün karnını doyurma telaşı kalır.

Elektrik Kesintileri ve Dijital Yalnızlık

İran’ın teknolojik ve endüstriyel damarları, sık sık yaşanan "blackout" yani elektrik kesintileriyle tıkanıyor. Bu kesintiler sadece fabrikaları durdurmuyor; internet kısıtlamalarıyla birleştiğinde toplumu dünyadan ve birbirinden koparıyor. Genç nüfusun yoğun olduğu bir ülkede, dijital dünyaya erişimin bir lüks haline gelmesi ya da sürekli kesintiye uğraması, ekonomik verimliliği baltalamanın yanı sıra derin bir klostrofobi hissi yaratıyor.

İşlerin yavaşlaması, yarı zamanlı çalışmanın bir standart haline gelmesi ve üniversite mezunu gençlerin güvencesiz işlerde gün geçirmesi, toplumsal huzursuzluğun altındaki sessiz fay hatlarını besliyor. Ancak bu kez, önceki yıllarda gördüğümüz büyük çaplı protesto dalgalarının yerini daha ağır, daha donuk bir "hayatta kalma güdüsü" almış durumda. İnsanlar artık rejim değişikliği gibi makro hedeflerden ziyade, kişisel güvenliklerini ve en azından bir sonraki faturayı nasıl ödeyeceklerini düşünüyorlar.

Barış Umudu ile Çatışma Korkusu Arasındaki İnce Çizgi

Mayıs 2026 itibarıyla İran halkının psikolojik haritasını çizen en önemli unsur, diplomasi masasından gelecek haberler. Uluslararası arenadaki yeni teklifler ve Trump yönetiminin attığı adımlar, Tahran sokaklarında hem büyük bir umut hem de yıkıcı bir korkuyla takip ediliyor. Bir yanda yaptırımların kalkmasıyla gelebilecek ekonomik ferahlama hayali, diğer yanda müzakerelerin tıkanması durumunda yaşanabilecek yeni bir sıcak çatışma ihtimali.

Bu ikilem, toplumsal morali sürekli bir "bekleme odası" moduna sokuyor. Savaşın doğrudan yıkımı azalmış olsa da, savaş ihtimalinin yarattığı psikolojik yük, fiziksel bir yıkım kadar etkili. İranlılar, bölgesel bir liderlik iddiasının bedelini kendi hayat standartlarıyla ödemekten yorgun düşmüş durumdalar. Bu yorgunluk, büyük ideolojilerin yerini bireysel selamet arayışına bıraktığı bir dönemi işaret ediyor.

Güç ve Kırılganlık: Rejimin Kontrol Mekanizması

Devletin sokak üzerindeki kontrolü, artan infazlar ve sert güvenlik önlemleriyle tahkim edilmeye devam ediliyor. Yer yer patlak veren yerel öfke dalgaları, özellikle kadına yönelik şiddet veya haksız uygulamalar üzerinden alevlense de, bu kıvılcımların büyük bir yangına dönüşmesini engelleyen bir devlet mekanizması işliyor. Ancak tarihsel tecrübe, ekonomik darboğazın bir noktadan sonra güvenlik duvarlarını bile anlamsız kılabileceğini defalarca göstermiştir.

Şu anki sessizlik, bir huzur ortamından ziyade, fırtına öncesi bir basınç birikmesine benziyor. Halkın "kişisel güvenlik" önceliğine çekilmesi, rejimin başarısı olarak okunabilir; fakat temel ihtiyaçlara erişimin imkansızlaştığı bir noktada, kaybedecek hiçbir şeyi kalmayanların yaratacağı risk, her türlü askeri güçten daha büyüktür.

Bir Toplumun Sessiz Dönüşümü

İran, bugün sadece bir haber başlığı ya da bir nükleer dosya değil. İran, her gün market fiyatlarına bakıp iç çeken babaların, geleceğini yurt dışında arayan gençlerin ve kesilen elektriklerin karanlığında oturan ailelerin ülkesi. 2026’nın bu sıcak günlerinde, İran halkının durumu bize bir şeyi çok net gösteriyor: Bir toplumun direncini test eden asıl şey büyük savaşlar değil, bitmek bilmeyen ekonomik belirsizlik ve yarını hayal etme yeteneğinin elinden alınmasıdır.

Belki de asıl soru, İran yönetiminin bölgesel hamlelerinde ne kadar başarılı olacağı değil; kendi halkının bu ağır yükü daha ne kadar "normal" karşılamaya devam edeceği. Çünkü tarihte hiçbir büyük strateji, boş bir mutfak masasının yarattığı boşluğu sonsuza kadar dolduramamıştır.